Na Brétema

Marco Valerio Lama

 

Esperta, xa ven o día.

 

A noite esvaécese cara o lóbrego infinito, agóchase no baúl do cosmos ata que volva a ser necesaria. A escuridade fuxe asustada, torce a ollada cara outros eidos, négase a ver o que vai suceder en canto chegue a luz.

 

Esperta, esperta, xa ven o día.

 

riverA monstruosa cidade desentumece os seus músculos atrofiados; a ciclópea maquinaria bufa e arranca. As farolas e os neóns tiritan na brétema, laten arrítmicamente coma corazóns agonizantes, organismos que se manteñen con vida, máis aló dos límites do éticamente aceptábel, grazas ós cables e os parafusos, á espantosa e ortopédica electromecánica.


Escoita, hai un tremor no aire, unha inquedanza que flota sobre o río e reverbera contra os arcos da ponte. A auga sábeo. A auga o sabe todo, non por nada leva baixando dende sempre por aquí. A auga xa estaba aquí denantes dos vivos e dos mortos, denantes tamén dos que non son nin unha cousa nin a outra. Estaba aquí, e ficará aquí cando todos nós sexamos nada, ou menos ca nada, un remuiño de pó xirando nun raio de luz ó solpor.

 

¿Xa espertaches? Porque mira que aí ven o día.

 

A Torre, rachando o feitizo que a mantivo a escuras pola noite, érguese en toda a súa estatura amedrentando ás cornisas colindantes, as ancestrais articulacións de ferro e formigón cruxindo reumáticas; despois acende dúas luces xemelgas nas esquinas superiores, dous ollos ambarinos, demoníacos, que barren a escuridade coma faros que gardasen a entrada da terra das sombras. A Torre e a Lúa, que sobrevoa o río envolta en prateadas gasas de néboa, fítanse nun mudo desafío, o novo episodio da longa serie dos seus encontros e desencontros, mais o día xa encima o horizonte, uns febles tentáculos grises van asomando tras os montes que teñen engaiolada a cidade, e o combate pospónse.

 

Non te durmas, non, xa é de día.

 

cityAfasta isas lagañas, xiróns de brétema, das pálpebras. Deixa de dar voltas coma un polo no espetón do insomnio. Olla pola fiestra. Os vehículos se moven esgotados, cun ritmo de copla de pé quebrado; os gases eructados polos tubos de escape ascenden en densas pelotas cara o ceo daltónico, froito da escasez da paleta do pintor. Arriba, as estrelas palidecen, xa non semellan astros, non resta nada de celeste nelas. Se o mundo estivese cuberto por una mortalla, as estrelas só serían os buratos que os vermes deixan nela.


¿Velo? O día nace morto: non hai paxaros trinando, nin ledicia na incipiente mañán; non hai luz dabondo para nada bó. Só hai máquinas, tecnoloxía, Internet, milleiros de quilómetros de cable que nos atan, nos envolven, retórcense ó redor noso; dan voltas e reviravoltas sobre a nosa epidermis ata converternos nas momias do século XXI, cabezas de Medusa das que penduran conectores e coaxiales, fíos de par de cobre trenzados, circuitos de rede para transferencia de datos. Metal e carne sen alma. Iso somos.

 

Xa que estás esperto, móvete.

 

Porque aí van xa os mortos. Nista terra asulagada de brétemas, desentérranse a sí mesmos, fan acopio da súa derradeira vontade para erguerse de novo un día máis; e camiñar cara o traballo. Os que xa non poden moverse por sí mesmos son expulsados, escupidos pola propia tumba, paridos ou vomitados cara o noxento exterior. É ti eres un dises, unha das pantasmas que sae do seu nicho nocturno, que se arrastra sobre a lama cara ó espanto dun novo día; a faciana hierática, impasíbel, que lle corresponde a un cadáver, e as mans penduradas dos costados.

Non hai esperanza no ceo nin na liña do horizonte. O único que se sabe do futuro é que o fin está próximo, que chega a Era da Amargura. Que os nenos que criamos transformaránse nos homes que temeremos.

boom
Aféitaste, daste una boa ducha e peitéaste con corrección. A túa garavata leva un nó perfecto a xogo co gabán, mais ó ollarte no espello afogas, fáltache o aire, sínteste coma un peixe agonizante que abre e pecha inútilmente o bugallo, incapaz de comprender que xa está morto.


Saes á rúa e sumérxeste entre os outros cadáveres, as momias, os espectros que, coma ti, deambulan desorientados e desesperados sobre a terra estéril, que regurxita vaharadas sulfurosas e ríos de auga fervendo dende o seu ventre corrupto.


Tentas lembrar cándo viches a derradeira primavera, e pensas naquel amendoeiro en fror. Mais a mente engánate, porque de feito era inverno, coma sempre, e a árbore estaba seca e morta, coma todas, e o que pensabas que eran frores brancas eran as tristes folerpas de neve que cubrían as ramas esqueléticas e núas.

E triste igual ca iso é iste insípido remedo da existencia.

 

 

 


 

na_bretema

Contacto

Si quieres contactar conmigo, escríbeme a mi correo.

info@marcovaleriolama.com

ineditor